แนวความคิดของเจฟแรกคือ มุมมองจากการเกี่ยวข้องเกี่ยวพันกันของคนกับระบบ ต่างๆที่พวกเขาอยู่ ซึ่งทุกสาขา,วงการ บนโลกนี้ล้วนมีความซับซ้อน ยุ่งยาก และ ความน่าขันของมันอยุ่ เหมือนโลกศิลปะ ซึ่งสิ่งที่เป็นปัญหานี้ละก็คือสิ่งที่ทำให้โลก ศิลปะยังน่าหลงใหลอบู่ สำหรับการแดกดันถากถางก็เป็นอะไรที่ยังไม่เคยหายไปไหน งานนี้เป้าหมายคือการแถลงการณ์ออกมาว่าเราทุกคนเกี่ยวพันกันในระบบที่ซับซ้อนนี้ และใครสักคนที่เข้าไปขัดขวางทางของมัน ก็อาจจะพบกับความน่ากลัวและบาดหมาง ได้ มันมีหลายมุมเหลือเกินในโลกศิลปะ เช่น มุมของสถาบันการศึกา, ระบบหอศิลป์ พาณิชย์, พื้นที่แสดงงานที่ไม่หวังกำไร,​การวิเคราะห์วิจารณ์, สื่อต่งๆ และองค์กรของชุมชน บางครั้งพวกนี้ก็มาทับซ้อนกัน บางครั้งก็ทำงานแยกกัน คนละฝ่ายเลย ยิ่งถ้ามีการค้าเข้าไปยุ่งทุกอย่างก็จะยิ่งอลม่านเข้าไปอีก 

โจ. ยกตัวอย่างคำถามที่ ไม่มีวันตอบได้อย่างกระจ่างในโลกศิลปะ เช่น

• ตรงส่วนไหนที่ศิลปินจะได้เข้าไปมีส่วนในปวศ.ศิลป์?

• พวกเขารู้จักใคร? 

• พวกเขามีค่าเท่าไร?

• ทำไมอะไรพวกนี้ มันถึงสำคัญนัก แล้วใครเป็นคนตัดสินมัน?

เจฟ คูน คือตัวเลือกที่ โจ. เลือกเพราะ เขาเป็นศิลปินที่ทำให้เกิดการแบ่งฝ่าย เป็นที่รู้จักและยังมีชีวิตอยู่ เขาคือคนที่พยายามจะสร้างความจำเจน่าเบื่อให้กลับมา น่าสนใจอีกครั้ง ด้วยการเลือกสิ่งที่ซ้ำซากมาทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นประติมากรรมโลหะ ซึ่งมีเค้ามาจากลูกโป่งสุนัข งานเขียนสีน้ำมันที่มีาระสำคัญอยู่ที่การใช้ดิจิตอลคอล-ลาจ และรูปเปลือยโป๋ของเขาและภรรยา งานของคูนทุกชิ้นติดตั้งโดยผู้ช่วย โดยทั่วๆไป ผู้ชมมีทั้งรักและเกลีบดคูรและงานของเขา ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมเขาจึงถูก เลือกให้เป็นสาระสำคัญของงานของโจ.

ตัวเกม เซตฉากในเกลอรี่ที่ เจฟ คูน แสดงงานอยู่ผู้ชมจะได้รับปืนยิงจรวด อันหนึ่ง ซึ่งผู้ชมสามารถเลือกได้ว่าจะทำลายล้างงานใดในนิทรรศการไหม หรือไมทำเลยก็ได้ ซึ่งมีเวลาให้ช่วงเวลาสองสามนาที หากไม่่มีการทำลายเกิดขึ้น เกมก็จบ. แต่ถ้างานในนั้นถูกทำลายไปไ่ม่ว่าจะ

มากหรือน้อย ตัวละครในเกมคือ เจฟ คูน ก็จะออกมา เขาจะตำหนิคุณ และสั่งให้ยามเข้ามาฆ่าผู้เล่น ซึ่งถ้าสามารถผ่านด่านไปได้ เราก็จะได้เข้าไป ในห้องต่อไป ซึ่งเราจะพบกับฝูง ภัณฑารักษ์ ทนาย ผู้ช่วย และยาม เข้ามาเล่นงานเราเป็นระลอกๆ จนกว่าเราจะตายนั้นแหละ ,และจนกว่าเราจะ ตายเท่าัน้้น...เกมนี้ไม่มีวันชนะ ซึ่งมันก็เหมือนกับการวิจารณ์ระบบของ สตูดิโอศิลปะต่างๆ วัฒนธรรมของพิพิทธภัณท์ ระบบศิลปะ และการค้า เหมือนกับว่าเป็นระบบของคณะสงฆ์ที่ใครก็ต่อกรไม่ได้ และแน้วโน้มภัย อันตรายของผู้ทำงานในแกลลอรี่ ...และส่วนอื่นที่เกี่ยวข้องอีก ทางเทคนิคแล้ว โจ. ใช้UDK  - unreal development kit ในการสร้างเกม. มาย่าสำหรับตัวละครและการเคลื่อนไหว. โปรโต้ชอบสำหรับรายละเอียด/พื้นผิว และเฟลช สำหรับข้อความ สำหรับศิลปินท่เขาชอบในสาขาเกมอาร์ตแล้ว เขาชอบ Cory Arcangel ผู้สร้าง มาริโอ้ คราวด์ แต่ทั้งนี้เขาเองก็ยังไม่มองว่าตัวเอง เป็น ศิลปินศิลปะบริสุทธิ์ ขนาดนั้น และเขาก็ยังสร้างสรรค์งานศิลป์ด้วยสื่ออื่นๆัทั่วๆไปอยู่

“ เทคโนโลยีทุกวันนี้ทำให้เรารู้สึกสดวกสบาย(อิ่มตัว)และต้อนรับมันเพื่อมาเติม เต็ม การค่อยๆแทรกซึมเข้ามาทีละน้อยแบบนี้ทำให้เห็นการไว้เนื้อเชื่อใจแบบ ไม่รู้ตัวที่หายไปนาน ความง่ายในการใช้ง่านและการปรับเปลี่ยนให้คนใช้ งานอิเล็ค ทรอนิกส์พวกนี้ให้ง่ายและเข้ากับชีวิตปจว.นั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ งานของผม ส่วนใหญ่จึงทำมารองรับบอกเล่าปรากฏการณ์เหล่านั้น และ เพื่อเรียกร้องความสนใจสื่อดิจิตอลที่เกิดขึ้นแล้วเข้ามาในชีวิตเราในจุดที่หลายคนมองข้ามไป” - Hunter Jonakin